Zoals de titel al zegt… dit wordt onze laatste blog. We zijn nu ruim twee jaar in Zweden en na twee hele spannende jaren met volop nieuwe ervaringen is het nu tijd voor rust. We hebben de plek gevonden waar we willen blijven, voor het eerst sinds we elkaar kennen (7 jaar) staan er geen grote veranderingen meer op het menu…We hebben ons gesetteld en hoewel er van alles te vertellen valt merken we dat onze ervaringen nu vooral persoonlijk van aard zijn. Ervaringen rondom de kinderen, werk, relaties en dergelijke. Dat zijn dingen die we graag delen, maar niet via de weblog. Via de mail willen we graag contact houden, we vallen immers niet van de wereld af!

We willen alle vrienden, familie en kennissen onwijs bedanken voor alle lieve berichtjes, voor alle steun, kaartjes en bemoedigingen. We vonden het hartverwarmend dat er zoveel waren die aan ons dachten, wilden weten hoe het met ons ging. We merken dan ook dat het ons niet onberoerd laat dat we met de weblog gaan stoppen.

Mochten jullie willen weten hoe het met ons gaat dan kan dat op het volgende adres:

Familjen Perfors

Linsell 406, 84291 Sveg, Sverige

Of per mail: fam.perfors@gmail.com

Lieve allemaal, dank jullie wel!

We hebben heel wat meegemaakt in Zweden en voor diegene die niet alles gevolgd hebben geven we nog een korte samenvatting van onze twee jaar.

Zelf waren wij al een hele tijd bezig met het plannen van onze emigratie, maar in januari 2009 vonden we dat het tijd was om een definiteve keus te gaan maken. We konden eeuwig gaan wachten op een baan of zekerheid, maar soms moet je een risico nemen. Het werd 24 april 2009. drie weken voor ons vertrek kregen we het goede nieuws dat Hans welkom was in xe5rjxe4ng, hij had een baan!

Met een fantastisch afscheidsfeest zeiden we jullie gedag en wat was het fijn dat er zoveel mensen waren die gedag wilden zeggen. Twee dagen later dan gepland vertrokken we op 26 april met een auto en aanhanger en onze lieve 8 maanden oude Hanna naar ons eerste huis in Glava. Band lek onderweg, eerste boete 50 km over de grens van Zweden, vier overstekende elanden om 1 uur 's nachts om vervolgens het laatste stuk met 12% hellingen af te leggen. Eerst 5 weken vakantie, Na zes weken blijk ik zwanger van Jonathan, toen verhuizen naar Strxf6m en Hans die de spullen haalt uit Nederland. Ook hier na drie maanden weer weg om naar een huis te verhuizen waar we voor onbepaalde tijd in mogen. Het derde huis in 5 maanden tijd….pfft….

Daar een rumoerige tijd… Hans werk is onzeker, hij kan zijn baan verliezen en we zijn nog niet lang genoeg aangemeld bij de werkeloosheidskassa om meer dan het grondloon te krijgen. Aangezien ik niet kon werken was dat behoorlijk stressen. Het loon van Hans gaf al geen ruimte om te sparen… Wat waren we dan ook dolgelukkig met alle cadeaus die onder de kerstboom lagen ! Mijn moeder kwam met 20 kilo aan cadeaus van vrienden en familie. Ook van Hans familie kwamen cadeaus met de post en jeetje wat werden we verwend. Ik geloof dat er onder de kerstboom wel 70 cadeautjes lagen! We kregen er tranen van…. Hoe rot de situatie ook was, we zaten wel in Zweden, en er waren heel veel mensen die aan ons dachten. We leefden nog steeds onze droom en dat was het belangrijkste.

In Februari met -15 's ochtends vroeg naar het ziekenhuis gereden. Mijn water was gebroken en een anderhalf uur durende toch naar Karlstad was zenuwslopend. Om 17.20 werd ons mannetje geboren. We kregen uitstekende zorg, maar ik heb wat afgevloekt… in het nederlands natuurlijk… Wachtend op mijn ruggeprik… die slome zweden toch ook altijd, die kunnen nooit eens een keer opschieten! Het is me vergeven.

Tsja… maar als die onzekerheden gaven ons wel te denken. xe5rjxe4ng, geen mogelijkheden voor Hans om voor zichzelf te beginnen wat zijn grote droom was, geen bergen, niet genoeg geld voor het huis van onze dromen, nog net iets te druk… Dankbaar waren we, dat we de mogelijkheid hadden gekregen ons te settelen in Zweden, dat we kennis konden maken met het land en de cultuur. Pas toen voelden we wat we nou echt wilden. Een vakantie in Hxe4rjedalen maakte het plaatje compleet. Daar wilden we heen.

Solliciteren dus, diegene die het eerste een baan zou vinden zou gaan werken. De andere zou thuis blijven met Jonathan. Geheel onverwachts kreeg ik een baan. Weer verhuizen dus. Vierde keer, maar dit keer voorgoed. We besluiten alleen een huis te kopen als we iets vinden wat 100% bij ons past en anders in een appartement te gaan zitten. Maar we hebben onwijs veel mazzel… Het laatste huis dat we bekijken is liefde op het eerste gezicht. We verhuizen en hoeven niet meer weg.

Weer het leven van alle dag oppakken. Ik aan het werk, Hans thuis. Het huis moest verbouwd, we zijn begonnen en er is al een hoop gedaan, maar er moet nog 10 keer zoveel gebeuren. We leven in een onaf huis, maar het geeft niet. Het is van ons en het wordt ons droompaleis. Mijn werk valt vies tegen, het is in een woord dodelijk saai, maar het is een goed inkomen en dat is het belangrijkste. Hoewel ik zeker wel nadenk over andere opties, want werk dat je niet leuk vindt is geen pretje. Maar geen oude schoenen kopen voordat je nieuwe hebt gekocht. De kinderen gaan naar de opvang en hebben het onwijs naar hun zin. Hans kan dan eindelijk voor zichzelf beginnen en tegen alle verwachtingen in gaat het meer dan goed.

Hoewel ik regelmatig periodes heb van vrij veel heimwee merk ik ook dat het voor een groot deel te maken heeft met de rustige periode waarin we verzeild zijn geraakt. Dan ineens wordt het echt. Ineens realiseer je je dat dit het is… Hier ga je oud worden en dat is soms best moeilijk. Alsof je Nederland in de steek laat. Zo voelt dat voor mij. Maar nu eenmaal lid van de dorpsvereniging en volop aan het nadenken wat ik met mijn werk wil gaat het wel beter.

Het cultuurverschil:

Ook na twee jaar is een van de meest gestelde vragen nog steeds wat nou de verschillen zijn tussen Nederland en Zweden. We zetten diegene die ons het eerst te binnen schieten even op een rijtje. We hebben overigens geleerd ons aan te passen en merken dat je zelf veranderd. In het begin wilden we alles op zijn Nederlands doen, maar je gaat je eraan aanpassen en gaat merken dat het ook best fijn is om anders te kunnen denken en doen. In Nederland ervaarden we ineens hoe groot het verschil is met Zweden en dat we veel meer hadden overgenomen dan we dachten. Logisch ook, je verhuisd niet alleen voor de natuur, maar ook voor de andere manier van leven.

* Je eet als je honger hebt, en je eet waar je trek in hebt. Geen drie keer per dag rond vaste tijden en alles wordt op tafel gezet.

* Als je op visite gaat wordt alles uit de kast getrokken, ga vooral niet eten voordat je op visite krijgt… dan past er niets meer bij.

* In Zweden moet je wachten… veel wachten… en net als je denkt dat het zichzelf niet meer oplost dan ineens komt het toch nog goed. Sterker nog wachten heeft vaak een vele mate betere uitkomst dan verwacht! Een vertrouwen dat de Zweed van nature heeft is ons onbekend. Wees gerust het komt wel goed… Zet vooral geen druk op de Zweed, dan worden ze nerveus en geirriteerd en krijg je bij voorbaat al nee. (zo kregen wij via de werkgever een week voordat we moesten verhuizen een bericht dat er een huis vrij was… en wij ons maar druk maken… en zij maar zeggen.. komt wel goed…)

* Alles kan wachten, niet hoeft nu. Naar buiten gaan en van het weer genieten is belangrijker dan ramen zemen en stofzuigen.

* Familie gaat voor alles. Werken is minder belangrijk en het ouderschap is een belangrijk deel van de samenleving. Je krijgt dan ook een behoorlijke portie betaalde ouderschapsverlofdagen en kinderbijslag.

* Kinderen krijgen vrijheid heel veel vrijheid. Wij waren altijd van de regeltjes… dit gaan ze nooit doen, dit mogen ze niet, dat moeten ze straks… Maar onze opvattingen zijn veranderd. Kinderen moeten kind kunnen zijn en het is belangrijker om ze te leren HOE ze met hun vrijheid moeten leren omgaan om ze zelfstandige verantwoordelijke kinderen te laten worden dan dat het ze verboden moet worden. Zelfstandigheid is een groot goed hier.

* Zweden zijn bescheiden, neutrale en niet onwijs uitgesproken mensen. Het duurt lang voordat mensen zich openstellen voor anderen. Praatjes maken doen ze graag, ook met volstrekt onbekenden, maar hun mening over gevoelige onderwerpen als politiek, andere mensen, controversiele opvattingen enzvoorts komen pas na een lange tijd van "vriendschap" Onze bescheidenheid werd dan ook zeer op prijs gesteld.

* Zweden maken niet snel afspraken. Zullen we gaan vissen? Ja we kijken wel… En dan ineens staan ze op de stoep… Kom we gaan vissen! Je gaat langs als het uitkomt en ontvangt vrijwel altijd je visite hartelijk ook als het eigenlijk niet zo goed uitkomt… Het is fijn zelf altijd welkom te zijn. In het begin dacht ik: Hoe houden die mensen hun huis dan schoon voor visite. Conclusie: Dat doen ze niet, ik dus ook neit meer. Dan maar niet gezogen, jammer dan.

* Afstanden worden hier heel relatief. Hannas beste vriendinnetje woont 50 km verderop. De dichtsbijzijnde grote stad is twee en een half uur rijden. Voordelen heeft het ook… je koopt een stuk minder en wil veel minder hebben. Haha dat scheelt weer geld!

En een ding wat hier zonder meer anders is wat we nooit en te nimmer voor lief zullen nemen is de natuur. De elanden, rendieren maar ook de eekhoorntjes die elke ochtend in onze tuin rondlopen. De reetjes die in onze tuin te vinden waren dit jaar. Het is onbetaalbaar. De vier seizoenen met een zomer die 27 graden kan geven. De winter die ons -32 heeft gegeven. De bergen, de uitgestrekte bossen. Ons huis en tuin die meer ruimte geeft aan onze kinderen dan we in Nederland ooit zouden kunnen bieden.

We voelen ons na twee jaar nog steeds bevoorrecht dit mee te mogen maken, en zullen dat blijven doen.

maar nu na twee jaar zweden is het tijd om de weblog achter ons te laten.

Tot ziens lieve allemaal.

p.s. We hebben onwijs genoten van vrienden en familie die langs zijn geweest en willen jullie laten weten dat iedereen nog steeds van harte welkom is! Ons huis staat open voor iedereen die ons of ons plekje willen zien!

Een kudde rendieren vlakbij het dorp.

Een kudde rendieren vlakbij het dorp.

Er is maar een maand voorbij, maar het voelt als een aantal maanden sinds de laatste blog die we geschreven hebben.

Allereerst de kinderen, ik krijg nu al last van het loslaatsyndroom. Wat gaat het hard en wat worden ze groot! Hanna is nu dag en nacht zindelijk en wil alles zelf doen. Zelfs het potje is al niet leuk meer, mevrouw wil nu op de grote mensen wc en natuurlijk ook daar zelf op, af en zelf de billen schoonmaken. Ach ze wil alles zelf… we raken er aan gewend, hoewel het af en toe ook frustrerend is. Dan wordt ze boos omdat ze niet wil dat je helpt….zucht…. Ze zit regelmatig op de stoute stip, de perfors variant van het in de hoek staan ala de supernanny.  We krijgen elke week wel te horen dat ze heel goed kan praten voor haar leeftijd, dat klopt ook wel, maar ze houdt nooit haar mond. Ze begint xb4s ochtends als ze wakker wordt en houdt pas op als ze gaat slapen, goh dat heeft ze van geen vreemde! Ze slaapt nog wel heel veel. Nog steeds drie uur tussen de middag en dan van 7 tot 8.

Jonathan kan inmiddels achter de loopwagen lopen wat Hanna ook ontdekt heeft, haha. Hij zegt nog niet heel veel, maar brebbelt wel al aardig, je kan er alleen nog geen woorden van maken.  Hij slaapt beduidend minder, nog maar een uurtje tussen de middag en xb4s avonds heeft hij regelmatig moeite met in slaap komen. Hij is kieskeurig met eten. Vlees is fantastich, aardappelen gaan nog wel, maar groente alleen maar met een hele grote berg appelmoes eroverheen. Nou ja, dat is ook geen ramp. Hij gaat ook naar de opvang en went al aardig. Hij slaapt daar in een kinderwagen. Die zetten ze tot -10 buiten neer met dekens en al. Dat vinden ze goed voor kinderen het slapen in de buitenlucht, ze zeggen dat kinderen dan beter slapen. Wij doen het thuis dus ook wel eens.

Hans zijn werk is in een stroomversnelling gekomen. Hij heeft zijn logo inmiddels op zijn auto staan en er is ook kleding met zijn logo bedrukt. Zelf ontworpen (Hans en ik zijn een mega-team!haha) Maar ondanks dat we het zelf gedaan hebben vind ik het heel professioneel eruit zien. Onze buurman die heeft Hans geholpen om de tekst van de website grammaticaal in orde te maken. Hij maakt ook superveel reclame voor Hans waar we erg blij mee zijn! Hopenlijk gaat de website binnen twee weken de lucht in. Drie weken terug heeft Hans een driedaagse cursus gevolgd in Stockholm om zijn certificering te krijgen voor het zetten van tegels en natte ruimtes. Het waren twee toetsen, waar hij niet op gerekend had, maar hij heeft ze gewoon gehaald!!!! Dus met die certificering kan hij ook flink reclame gaan maken. Er lopen wel al wat klussen, maar het opstarten zal zeker een jaar duren voordat je echt gaat lopen. Dat is in ieder geval wat iedereen tegen ons zegt, dat je het tijd moet geven in Hxe4rjedalen.

Als laatste het weer, we hebben al twee nachten plusgraden gehad en nu al twee dagen +7. Het smelt dus nu hard. Nog steeds wel veel sneeuw, maar het is nu echt minder aan het worden.

Van links naar rechts:

Linsell ons dorp vanaf de andere kant van de ljusnan genomen. De ljusnan, de rivier in ons dorp. Sxe5nfjxe4llet, ree in de tuin, en een rendier vlakbij het dorp gespot.

Bijzonder: Het zweedse kampioenschap ijsvissen bij ons op het linsellsjxf6n, het meer van linsell. (afgelopen zaterdag, volgens kenners kunnen we nog zo'n drie weken op het ijs lopen)

Twee weken geleden werden er ski wedstrijden in Sveg gehouden. Daar wilden we natuurlijk even een kijkje nemen!

Oja, de sneeuw op de foto's ligt er nog steeds(17 maart) Al is het overdag maar net boven nul met een heerlijk voorjaarszonnetje, 's nachts en 's morgens word het met gemak nog -15 of soms zelfs nog kouder. De lente is in aantocht, maar het gaat wel heel erg langzaam…..

De finale van de Donald Duck Cup

De hondenraces:

Even voor iedereen die de kids alweer veel te lang niet gezien hebben een leuk filmpje, helaas verkeerd om maar ik kreeg het niet voor elkaar het te draaien.

http://www.youtube.com/watch?v=iUlUKV4RSjI

Maaike Hans Hanna en Jonathan

 
 
 
We hebben het weer druk gehad. Jonathan jarig en inscholen op de kinderopvang, Hans z'n bedrijf opstarten en daarnaast heel heel heel veel sneeuwschuiven.

Allereerst wat mooie foto's van Linsell in de winter. Hanna zit op de beer in Funxe4sdalen.

Sneeuwschuiven

Halverwege januari kregen we de rekening van het sneeuwschuiven. Er komt een tractor van een dorpsbewoner en die doet in pak en beet een half uur ons stuk en het stuk van de buren dat we samen delen. De buurvrouw betaald 200 kronen per keer en wij kregen een rekening van 350 kronen per keer! (ongeveer 35 euro). Voor twee maanden was dat 4000 kronen!!!. Dus zo'n 400 euro exclusief BTW. Dat zou betekenen voor een heel jaar richting de 10000 tot 12000 zweedse kronen. Tussen de 1000 en 1200 euro!. Voor dat geld kunnen we zelf een sneeuwmachine kopen!. Wij dus onwijs geschrokken, heel simpelweg omdat we het geld niet hebben om dat te laten doen. Maar het zelf doen betekend een 300 meter lange weg zelf schuiven, met de hand zonder machine. Toch dit maar besloten. Precies het weekend dat we het belsoten hadden viel er 20 cm sneeuw. 4 uur samen sneeuwgeschoven,pfffft.

De week erna weer 20 cm sneeuw. Ik werd moedeloos, maar ineens herinnerde Hans zich iets. In de zomer lag er een vreemde A bij ons in de tuin met een ijzeren kabel eraan. Ik dacht nog dat het de helft van een schommelstelling was, of een stelling om een pan aan te hangen dat je kon koken. Maar Hans zei ineens, nee joh dat is een sneeuwschuiver dat kun je achter de auto hangen.

Maar ja ruim 1 meter sneeuw, ga dan maar eens in de achtertuin dat ding vinden. Maar we hadden mazzel, hij stond schuin en we zagen hem snel liggen. Ik de sneeuw in en dat ding uitgraven, samen op de weg gesleept en jawel hoor, met een beetje zaag en timmerwerk hing hij achter de auto en schoof hij in een rap tempo alle sneeuw weg. En dan ik er jubelend achteraan rennen! Wij schuiven dus nu supermakkelijk en betalen niets, wat een mazzel.

Hoe is het nou in de sneeuw?

Veel mensen vragen zich af hoe het in de sneeuw is, en hoe je het doet als het -25 is. Als het plusgraden is geweest vragen mensen of er nog sneeuw ligt, of je nog wel naar je werk komt, of je nog wel naar buiten kan.

Sneeuwschuiven met Hanna gaat als volgt: zij wil in de pulka en ik wil sneeuwschuiven, dan maar beiden.

En Hanna kan skieen! supercool!

Als het -25 is dan gaat het als volgt, de foto waar ik in de sneeuw sta is nog niet zo verheffend. Met Christl heb ik een sneeuwwandeling (maanwandeling) in de tuin gemaakt op plekken waar nog nooit sneeuwgeschoven is. Wij stonden tot onze heupen in de sneeuw, de echte diepte was 1.35m !:

Eerst lag er heel veel sneeuw op het dak. Als het dan gaat dooien dan gaat de sneeuw van het dak vallen. Je hoort eerst zo'n 5 seconden een lawine geluid en dan valt er in 1 keer een brok sneeuw van het dak. Inclusief een brok ijs dat van sneeuw dat zo samengepakt was dat het tot ijs is gevormt. Als dit op je hoofd valt kun je het wel vergeten, dan leef je niet meer.

Dan Jonathans verjaardag. Allereert natuurlijk Muffins bakken. En Jonthan en Hanna smullen daar erg van mee, van wie zouden ze dat nou hebben?

En dan alle zingen en alle mooie cadeaus (dank je wel opa en oma perfors en lieve tante jose, oom azmal en yasin!. En dank je wel voor de lieve sms-jes en kaartjes die we gehad hebben.

'savonds komen Oma Adema (die Hanna nu oma kleurenhagel noemt, omdat oma dat natuurlijk altijd meeneemt) en tante Christl een weekendje op bezoek.

Hanna vindt het tegenwoordig erg leuk zelf foto's te maken, niet helemaal recht natuurlijk, en verven is ook favoriet natuurlijk, voetballen met papa is toch wel het allerleukste. Ze heeft duidelijk niet mijn motoriek geeerfd want ze schiet recht, ze kan haar voet onder de bal doen en dan met een boogje schieten. Ze schiet tussen papas benen door. Tsja… dat heeft ze dus echt niet van mij, tot grote vreugde van Hans.

En dan nog een kleine anekdote van Hanna (vertaald uit het zweeds):

Haar grootste idool is nu de maan.

Mama: dat is de maan Hanna.

Hanna: Mijn maan

Mama: Nee dat is ook mama's maan en papa's maan, de maan is van iedereen.

Hanna denkt

Hanna: Nee dat is hanna's maan!

Een paar dagen later

Hanna : Hanna wil de maan hebben, mama wil de maan niet hebben en papa wil ook de maan niet hebben, het is Hanna's maan.

Een paar dagen later:

Papa: Hanna papa gaat nu naar de maan, kaas eten!

Hanna: Hanna wil ook naar de maan.

Papa:  maar dan moet je wel je jas pakken.

Hanna pakt haar jas

Papa: Nee je moet je overal aan, op de maan kun je niet met je jas aan.

Hanna doet overal aan en gaat met papa naar buiten en komt even later weer naar binnen.

Mama: Ben je op de maan geweest?

Hanna: Ja

Mama: Wat heb je op de maan gedaan dan?

Hanna: Sneeuwschuiven!

Jonathan:

Hij kan al weer een tijdje staan en stapt nu al een maandje langs de randjes. hij is supergoed in bouwen. Hij bouwt onwijs gaat met allerlei duplo bljokes en zet alles op elkaar. Hij heeft een trein gekregen waar hij dingetjes van bovenaf in kan doen en hij probeert alles erin te doen en ziet gauw als het niet past, of hoe hij het moet draaien dat het wel past. Hij doet al veel dingen na van Hanna, in een kopje roeren (of de speen erin gooien) schenken uit een bekertje, slaan met een hamertje. Erg leuk, wat wordt hij toch al groot. Hij gaat nu naar de opvang en dat is heel spannend. Volgende week gaan ze allebei drie dagen per week. Ze zitten nu nog bij elkaar in de grope, maar zodra er een ander plekje in een andere groep vrij is gaan ze naar een verschillende groep. Wij wilden ze graag allebei in een andere groep.

Een Zweedse-Nederlander of een Nederlandse-Zweed???

In Zweden merk ik regelmatig dat ik toch echt Nederlands ben, hoewel al een heel deel aangepast en geintegreerd, maar mijn doen en laten, manier van denken is toch nog heel Nederlands. Ik vroeg me af of ik eenmaal in Nederland me weer thuis zou voelen. Een Nederlander tussen de Nederlanders. Dat gebeurde niet… Ik kon niet wennen aan de auto's, vliegtuigen en het snelle denken, het leven met de tijd. (hoewel zielsgelukkig te zijn familie te zien) Ineens realiseer je dan dat je meer Zweeds bent dan je denkt, je al gewend bent aan de rust, het geen haast hebben.

Geen Nederlander dus, maar ook geen Zweed.

Toen ging ik vorige weer naar de bioscoop. Harrypotter draaide twee keer op donderdag. (jaja we hebben hier een bioscoop, ongeveer vergelijkbaar met de kleinste zaal in Leiden,  de meeste films worden twee keer gedraaid, niet twee keer per dag, of twee keer per maand, maar letterlijk twee keer. Dezelfde dag en dan is het weer over.) Ik dus om zes uur alleen daar heen (We hadden geen oppas en Hans weet dat Harry Potter echt mijn ding is) Gelukkig kwam ik mijn baas tegen en werd uitgenodigd bij haar en haar zoon te gaan zitten. Toen was er ineens een heel gek moment in de bioscoop. Ik luisterde naar de engelse film en opeens viel het me op dat de mensen om me heel zweeds praatte. Ik voelde me heel even geen Nederlandse Zweed of Zweedse Nederlander, maar gewoon Maaike (die in Zweden in de bioscoop zat).  Fijn gevoel, want soms is het ook lastig om zo tussen twee culturen in te zitten.

Nieuwjaar.

Het nieuwe jaar begon voor ons met weer ziek zijn. In Nederland werden we allemaal voor het eerst ziek en sindsdien werden we maar niet beter. Hanna ziek, dan Jonathan weer, dan ik en zo Hans en dan stak de een de ander weer aan. We bleven maar hoesten, op en aan koorts, verkouden, spugen en dergelijke. Ik werd vrijdag 31december ziek, ging om 8 uur naar bed. Hans maakte me wakker om tien voor twaalf en toen heb ik nog met Hanna naar het vuurwerk gekeken. Om kwart over twaalf was al het vuurwerk uit het dorp op en toen gingen we maar naar bed. Tradities als oliebollen, appelflappen, oudejaarsconference en terugblikken op tv kennen ze hier niet. 'S nachts werd Hans ziek en zo waren we allemaal weer in lappenmand.

Inmiddels goed aan de kippenbouilon, ook bij -25 het huis ventileren en de ramen openzetten, meer schoonmaken dan we deden enzovoorts. Sinddien gaat het beter.

Wel leuk dat ik als kerstcadeu een boek heb gekregen voor het bakken van muffins. Koken kan ik niet, zelfs niet met kookboek hoe graag ik het ook zou willen. Het bakken van broodjes en koffiebroodjes gaat vaak fout en het duurt me eigenlijk ook te lang. (en daarom gaat het fout want ik vergeet de over) Maar het bakken van muffins gaat super! Het is in 18 minuten klaar, ik mag elke keer de bak uitlikken. (samen met Hanna en Jonathan, toch zonde om het te delen). Het is duidelijk, ik heb mijn roeping gevonden. Ik kan al roosjes van marsepein maken en zelfs Hans eet mijn muffins en vraagt om meer. (en dat is uitzonderlijk, want meestal wil hij mijn probeersels niet proeven onder het mom van… als het er zo uitziet… dan zal het ook wel zo smaken)

Het weer

Met kerst nog extreem koud weer. -32! Hoewel Hans en ik het fantastisch vinden dat koude weer, is het voor de kinderen niet leuk. Ze kunnen niet naar buiten en moeten zelfs als ze alleen de auto ingaan, overal, winterschoenen, sjaal, jas en handschoenen aan. Voor ons valt het mee, het is drogen lucht, geen wind en met -29 heb ik nog een half uur sneeuw staan schuiven.

Vlak daarna werd het echter weer een stuk warmer, temperaturen rond -10. Zelfs op de opvang zeiden ze verheugd: "fijn dat het weer warm is dan kunnen de kinderen tenminste weer naar buiten. Kleintjes zoals Jonathan kunnen een halfuurtje naar buiten met -10. Hanna kan tot -15 een half uurtje naar buiten.

De keerzijde van het warme weer is sneeuw. Elke dag sneeuw en dus elke dat 200 m2 sneeuwschuiven. Het grote pad wordt door een dorpsbewoner met een tractor gedaan, maar de tuin enzo moeten we zelf doen. Het kost ongeveer 40 minuten om alles te doen, maar de afgelopen anderhalve week hebben we het iedere dag moeten doen! Vermoeiend! (hoewel ook leuk, want vorig jaar stond ik met mijn 36 weken zwangere buik als een supertrage slak buiten, nu ben ik een stuk sneller!)

Vannochtend weer koud. -25 en ondanks de kou…. weer sneeuw, we weten van gekkigheid niet meer waar we het moeten laten.

Werk:

Op mijn werk ben ik afgelopen week op een flink cultuurverschil gestuit.  Een collega had twee klachten ingediend over de meest onbenullige zaken die je kunt voorstellen. (een keer 15 minuten te laat, 1 keer was ze vergeten dat ik van 7.30 tot 10.00 op een andere plaats werkte en dus een uur later zou komen.) (klacht twee bestond uit de mededeling dat ik geen eten gaf aan een client en hem zoete dingen gaf die hij niet mocht, welke beide niet waar waren, maar beruste op misverstanden) En ja dan raak ik gefrustreerd. Ik werkte een hele week met die jongen en ze heeft die hele week gedacht dat hij geen eten kreeg, dat hij zoete dingen kreeg en ze heeft niet de moeite genomen het aan me te vragen, te melden dat ze het er niet mee eens was, of gezegd dat ze het zou gaan melden. Oh wat was ik boos! Zeg het gewoon tegen me! Ik werk alleen en heb dus niet de feedback van collega's in vergaderingen enzo. Kom dus naar me toe en praat het uit! Nu moet ik naar haar toe om het uit te praten. Grrrr. Ja en dat is gewoon de zweedse manier van doen. Niet direct zeggen wat er aan de hand. Een conflict uit de weg gaan en het dan liever via de baas melden. Zo blijf je zelf buiten schot. Heel irritant. Ik heb geleerd direct te zijn en dingen meteen te zeggen in plaats van op te kroppen. Maar ja dat is niet zweeds…. Ik ga nu heel onzweeds niet in de deuropening dit conflict bespreken, maar haar uitnodigen voor een fatsoenlijk gesprek. Ook heel onzweeds, want het liefst lossen ze dingen op tussen neus en lippen door. Cultturverschil dus. Hoewel mijn baas achter me staat is ze wel bang voor een confrontatie. zucht….

Hans is druk bezig met het opzetten van zijn eigen bedrijf. Er wordt een bedrijfsplan geschreven, hij werkt aan zijn website en doet de belangrijkste aankopen. Hij heeft het allemaal goed uitgezocht en gaat naar een boekhoudcursus. Supertof en hij krijgt steeds meer werk dat in het verschiet ligt. (hoewel zweden twee jaar kunnen doen over het definitief besluiten iets te doen in huis.) Het gaat in ieder geval de goede kant op. Vandaag gaan we zijn werkplek inrichten. Toch maar tegen al mijn principes in een tweede computer in huis (we hadden de oude computer bewaard) Hij kan dan in ieder geval alles bij elkaar houden en lekker werken.

De kids:

Hanna:

Hanna is superlief en tegelijkertijd 2! Dus de 'dat xe4r min' fase (dat is van mij), Jag vill ha (ik wil hebben) en jag vill inte (ik wil niet) Alles van Jonathan is volgens haar van haar, hoewel ze langzamerhand leert te delen en samen te spelen. Help, weet iemand of deze fase overgaat! Ze is ook geestig. Laatst hoorde Hans haar boven lopen toen ze haar middagslaapje hoorde te doen. Hij ging naar haar kamer toe, maar ze lag niet in bed. Toen keek hij in de speeltent op hun kamer, maar ook daar was ze niet. Hij werd ongerust en keek toen achter zich. En daar zat ze. Muisstil op de commode. Niet anders te doen dan Hans aanstaren (schuldig) Hans schrok zich rot. Haha! Echt een kind van mij. Ze zit het liefst op het aanrecht als we koken of bakken, niets te doen. Gewoon zitten, kletsen en kijken. Ik kan me herinneren dat ik dat vroeger ook graag deed.

Jonathan:

Jonathan is als een speer vooruit aan het gaan. Kan nu staan. Hij ging staan zoals de apen dat deden in het evolutieverhaal. Eerst op handen en voeten, toen aan lage dingen. Toen wat hogere dingen en nu staat hij rechtop. Hij kan onder supervisie achter zijn loopwagentje lopen en kan nu klappen, zwaaien, zegt papa en mama, ja en nee, da en vandaag voor het eerst hebbe. Een heerlijk mannetje. Superleuk om al die ontwikkelingen te zien.

Ik realiseerde me net wat. Als Hanna 3 is en de tweejaarpuberteit over is, is Jonathan twee! als jonathan dan drie is…. dan is Hanna in de vierjaars pubertijd. AAAAH!!!

Veel liefs van Maaike de schrijver en natuurlijk van Hans en de kids.

P.S. geen foto's dit keer, er komt snel een filmpje van onze sneeuwtuin.

-32?C  

     God Jul

          &

 Gott Nytt xc5r!!       

-32xcbx9aC  

     God Jul

          &

 Gott Nytt xc3x85r!!